Favoriete quote van Stephen King’s IT

‘…Beverly caught sight of something which she never spoke of but never forgot. For just a moment she saw their reflections in the glass – only there were six, not four, because Eddie was behind Richie and Stan was behind Bill, that little half-smile on his face.”  

Sommige zinnen in verhalen springen er voor mij uit wanneer ze een bepaalde lading bevatten. Het is bijzonder hoe een samenstelling van woorden zoveel kan uitdrukken: een gevoel, een beeld, misschien zelfs een herinnering. Deze elementen zoemen om de woorden heen, als een soort elektrische lading. Raak ze met je ogen en je voelt de energie. Je moet tijdens het lezen van de zin plotseling aan iets denken; een persoon, een plek, een gevoel. Ons brein verbindt het woord aan andere dingen. Het associeert. Daarom sprak deze zin mij zo aan. Het riep bij mij een gevoel op, een herinnering aan avontuur en vriendschap en verlies.

 

Deze zin is afkomstig uit het boek IT van Stephen King. Ik denk dat iedereen wel eens van hem heeft gehoord, of van de horror film IT die afgelopen oktober uitkwam. Deze film is een tweede verfilming van het boek, de eerste film kwam in 1990 uit.

Pennywise de clown bezorgde twee decennia geleden al menig man nachtmerries en nu zorgt ook deze versie ervoor dat de clown nooit vergeten wordt. Talloze verhalen van King zijn ook op het grote scherm te zien. Zo is het afgelopen jaar is niet alleen IT verfilmd, maar zijn ook The dark tower, The mist, Gerald’s game, 1922 verfilmd.

Zelf was ik razend enthousiast over deze verfilmingen. Bovendien heb ik het boek IT nog maar vrij kort geleden gelezen. Vroeger kende ik Stephen King nog niet: ik wist alleen van die enge film met de clown die soms op tv kwam. De woorden ‘’eng’’ en ‘’clown’’ in 1 zin waren al genoeg om ervoor te zorgen dat ik die film nooit keek, maar toen ik afgelopen lente hoorde van de remake die in oktober in de bioscopen zou draaien, werd ik nieuwsgierig. Ik wilde die film zien, het verhaal kennen, maar ik wilde het wel goed doen. Daarom besloot ik om eerst het boek te lezen (een behoorlijk werk, zo’n 1168 pagina’s) maar het was het waard. Het komt bijna nooit voor, maar tijdens het lezen van dit boek was ik soms echt bang. King weet zeer goed de spanning op te bouwen, ons nieuwsgierig te maken naar wat er komen gaat, om ons dan met een schokkende gebeurtenis terug te doen deinzen. Je vreest voor wat er komen gaat, maar het voelt onvermijdelijk; je moet blijven lezen. Het is alsof je handen vastgeplakt zitten aan het boek en het niet los kunnen laten. Langzaam maar zeker kom je achter alle geheimen van Derry en leg je, samen met de ‘Losers’, de connectie tussen de gebeurtenissen in de stad en de clown. Het is een heel avontuur dat je beleeft met deze vrienden en het einde is dan ook hartverscheurend. Deze zin sprong er uit voor mij omdat het weergeeft hoeveel de ‘Losers’ hebben meegemaakt en hoeveel ze eronder geleden hebben. Ondanks al dit leed bestaat hun onlosmakelijke band nog steeds en zullen ze altijd met elkaar verbonden zijn.

Na het zien van de film IT ben ik heel benieuwd naar alle andere verfilmingen van de verhalen van Stephen King en ik hoop dat er nog velen zullen komen. Wel een tip: lees die verhalen niet midden in de nacht… 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.