Nieuwe film ontdekt: The shape of water

Afgelopen weekend werden de Golden Globes in Hollywood gehouden, een prestigieuze show waarbij prijzen worden uitgereikt aan films, regisseurs, acteurs en actrices.

Bij de Golden Globes worden er prijzen uitgereikt voor verschillende categorieën, waaronder Best Motion Picture (beste film), Best performance by an actor in a motion picture (beste prestatie van een acteur in een film) enzovoort. Het is een hele eer om genomineerd te worden voor een Golden Globe en een van de genomineerden waar ik het vandaag over wil hebben is de film: The shape of water.

The shape of water is geregisseerd door Guillermo del Toro en onder andere Sally Hawkins, Octavia Spencer en Doug Jones spelen erin. De film gaat over een stomme vrouw (stom als in dat ze geen stem heeft) genaamd Eliza (Sally Hawkins) die werkt in een groot onderzoekscentrum als schoonmaakster. Tijdens haar werk ontdekt ze een nieuwe ‘aanwinst’ van het centrum, een mysterieus waterwezen dat in een ruimte in het centrum gevangen wordt gehouden. Eliza voelt vrijwel meteen een aantrekkingskracht voor het wezen en al snel is ze in staat om er contact mee te leggen. Het wordt snel duidelijk dat het wezen veel intelligenter is dan de onderzoekers die het gevangen houden denken.

Ik zal niet meer vertellen over het plot van de film, want ik wil het natuurlijk niet verpesten voor jullie! Maar ik wil wel graag vertellen wat ik ervan vond. Toen ik de trailer van de film ongeveer een maand geleden voor het eerst zag, was ik meteen geïnteresseerd.

Niet alleen het verhaal sprak me aan, maar de sfeer, de muziek, de hele setting van de film. Wat ook voor mij relatief nieuw was, was het feit dat de hoofdpersoon geen woord sprak in de gehele film. Wanneer zo’n belangrijke manier om je uit te drukken, iets te kunnen zeggen, wegvalt, is het meteen een stuk moeilijker om een driedimensionaal en diepgaand beeld van een personage neer te zetten. Maar Sally Hawkins doet het, en hoe! Emoties zijn duidelijk te zien bij het personage en hoewel ze niet kan spreken, weet ze toch op cruciale momenten precies te zeggen waar het om gaat. En misschien is dat wel de kracht van de film; als je telkens met gebarentaal moet communiceren, laat je bepaalde manieren van spreken achterwege. Je zegt waar het op staat, want anders duurt het veel te lang en gaat de betekenis van je woorden verloren in de vele gebaren. Eliza communiceert niet veel in de film – op de manier dat anderen dat wel doen – maar wanneer ze gebaren maakt met haar handen, weet ze precies het juiste te ‘zeggen’.

En ja, ik zal eerlijk zijn, ik ben dol op die ‘onmogelijke liefde’ verhalen waarbij de twee geliefden uit elkaar gehouden worden door allerlei gebeurtenissen of slechteriken. Maar The shape of water is niet alleen een romantische film; het is ook een thriller. Naast de wonderbaarlijke verbinding die het wezen en Eliza hebben is er ook wreedheid en ellende die de idylle van de romantiek verstoren: het wezen zit daar gevangen en Eliza kan hem niet helpen. Ook is er de schrijnende waarheid dat de twee niet samen kunnen zijn zonder opgejaagd te worden. Een goed verhaal dus, met romantiek en spanning in een perfecte mix gecombineerd in een film van 2 uur. Een echte aanrader en niet eentje die je snel vergeet, naar mijn mening.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *