De vrijwilligers van de Dierenbescherming

NOORD-OVERIJSSEL – Om inzicht te krijgen in het werk van vrijwilligers van de dierenambulance van de Dierenbescherming, rijd ik een middagje mee met de ambulance in Noord-Overijssel. Met een team van zo’n 20 mensen rijden zij 24/7 door de regio om dieren te helpen. Twee vrijwilligsters vertellen mij over hun werk, waarom ze het doen en waarom het zo belangrijk is dat meer mensen zich aanmelden om te helpen.

Een dag als…

Het is een warme dag en het is bloedheet in de ambulance. We rijden over de snelweg. Naast me zitten Marjon Kranenburg (56) en Corrian Visser Hulleman (60), vrijwilligers bij de dierenambulance van de Dierenbescherming.

We rijden naar Ommen, waar iemand heeft gebeld over een loslopende kip bij een viaduct. Wanneer we bij het viaduct aankomen, vinden we na een tijdje zoeken de losgebroken kip. We proberen het dier te vangen, maar dit lukt niet. Hij zit diep in het struikgewas verscholen en lijkt bovendien heel tevreden met zijn positie. Waarschijnlijk hoort hij bij een nabijgelegen huis. “Hij weet heel goed wat hij aan het doen is”, merkt Corrian op. We laten de kip zijn weg zelf terug vinden: de kans is groot dat hij de weg op rent als we hem gaan opjagen.

We rijden terug naar de meldcentrale in Kampen. De dienst van de twee dames is bijna afgelopen en we nemen afscheid van Corrian. Ik rijd nog een stukje met Marjon en Joep, haar teckel, mee. Onderweg komen we een klein hondje tegen die vast lijkt te zitten in de sloot op een boerenerf. Net wanneer we bij hem zijn, arriveert de eigenaar. Hij plukt de hond uit de sloot en bedankt ons voor de hulp.

In de paar uur die ik meerijd met de dierenambulance waren er niet veel meldingen, maar leer ik toch veel. Marjon en Corrian vertellen uitgebreid over hun werk bij de dierenambulance. Marjon is coördinator en werkt al vijf jaar als vrijwilliger bij de Dierenbescherming. Zij stuurt mensen aan, rijdt in de ambulance en geeft geregeld voorlichtingen. Als vertegenwoordigers van de dierenambulance gaan zij en Corrian langs scholen, beurzen en open dagen om te vertellen over hun werk. Ze laten
mensen weten wie ze kunnen bellen en hoe ze vrijwilliger kunnen worden.

Bekijk hier mijn middag met twee vrijwilligsters van de dierenambulance.

Vrijwilliger worden

Bij de dierenambulance rijden ze met twee ambulances door Noord-Overijssel. De chauffeurs en bijrijders maken diensten van 24 uur. Dit betekent dat ze tijdens zo’n dienst te allen tijde oproepbaar zijn. “Maar je kunt ook gewoon naar huis”, legt Marjon uit.  “’’s Nachts rukt de ambulance alleen uit voor noodgevallen.”

De lange diensten zijn mogelijk een drempel voor mensen om zich aan te melden bij de dierenambulance.  “Onze droom is dat we genoeg vrijwilligers hebben dat we terug kunnen naar diensten van 8 uur, maar dat zit er op het moment niet in.” Het is een duivels dilemma. Ze willen kortere diensten draaien om meer vrijwilligers te trekken, maar hiervoor hebben ze eerst meer vrijwilligers nodig.

Mensen die wel vrijwilligerswerk met dieren willen doen, maar de dierenambulance een te grote belasting vinden, kunnen kijken naar functies als centralist of dierverzorger in een van de opvangcentra. Werktijden bij deze functies zijn flexibeler. Zo werkt Corrian, centralist van de dierenambulance, twee middagen in de week. In totaal werkt ze 8 uur in een week.

Om bij de dierenambulance te kunnen werken, moet je wel een passie voor dieren hebben. En natuurlijk een rijbewijs. “Als je geen passie voor dieren hebt, gaat het niet werken”, zegt Marjon. “Daarbij kom je ook in een team waar iedereen zich evenveel inzet voor de dieren. Dat is heel fijn.” Corrian vertelt dat ze wel moe is na een lange dag, maar dat ze er heel veel voldoening uit haalt. “Je haalt er meer uit dan dat je erin stopt.”

De vrijwilligers van de dierenambulance zetten zich 100% in om zoveel mogelijk dieren te helpen. “Die ambu moet rijden”, sluit Marjon af.

 

Klik hier om naar de website van de Dierenbescherming te gaan.

Door Gwen Rochat

Een gedachte over “De vrijwilligers van de Dierenbescherming

  1. Mooi verhaal en Marjon is mijn sussie en tevens een beetje mijn mantelzorger, ja daar heeft zij ook nog tijd voor. Dit stukje moet je wel verspreiden over de verschillende kranten, bv Swollenaer, peperbus en blauwvinger krant. Daar bereik je veel mensen mee, succes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *